Προς Δημαρχία............

Ω! εραστά ιδανικέ της «Παντοκρατορίας»
που στο μικρό μας το νησί σημαίνει… «Δημαρχίας»

 

Για ‘σένα απόψε τραγουδώ, τη λύρα μου λικνίζω
και σαν αρχαίος αοιδός τα λόγια μου χαρίζω

Ω! κάλλιστε, ω! αγαθέ, πριν βγεις εις το μπαλκόνι
γραβατωθείς, σενιαριστείς, φουσκώσεις σαν παγώνι

στάσου για λίγο, να χαρείς, μπροστά απ’ τον καθρέφτη
και κρίνε κείνον που θωρείς: «ειλικρινή;»… για «ψεύτη;»

Γιατί ‘σαι ο πανάξιος για αυτήν εδά την κρίση
που δεν μπορεί να σε γελά και να σ’ αποπλανήσει

Κατέχεις δα τ’ απόκρυφα που έχει στην ψυχή του
τις μύχιες τις σκέψεις του, τι κρύβει στο βρακί του

Κι ανε τον κρίνεις άξιο κι ακούραστο εργάτη
κι ουχί για καλοπέραση, παράτες και ραχάτι…

Και αν στα φυλλοκάρδια του και στο μυαλό του έχει
πώς θ’ ανεβεί ο τόπος μας και γι’ άλλα πέρα βρέχει…

Κι αν το συμφέρον του λαού το έχει για δικό του
κι ουχί των αϊτονύχιδων, φίλων και συγγενών του…

Άσ’ τονε τότε ν’ ανεβεί κι αυτός εις το μπαλκόνι
να τον τιμήσει ο λαός κι απέ… τον φασκελώνει! 

Αριστο-αφνής

---------------------------------------------------
Επιμέλεια Κοσμάς Μεγαλοκονόμος
----------------------------------------------------